“Asi Gençlik” yılları

Hayatına, çizgi romanlar ve televizyondan sonra giren ve aşırılıklarının en büyüğü olarak tanımlayabileceğimiz en son şey, tüm Amerikalıların tutkusu olan arabalardı. 15 yaşlarındayken George Jr arabalar dışında pek konuşmuyordu. Modesto ve oradaki ceviz tarlaları arasındaki yollar, hız tutkunları için tam bir mıknatıs özelliği taşıyordu. George Sr ilk farkettiği şey oğlunun güvenliği için ona ilk arabasını kendisi alması gerektiği idi. Aldığı küçük, iki silindirli Fait Bianchina bir yarışta ancak bir scooter motor’u geçebilirdi.

Lise döneminin geri kalan kısmı boyunca George Jr, biriktirdiği her doları, arabasını daha hızlandıracak yenilikler için harcadı. Yabancı Araba Servisi adındaki bir garaj artık onun gayri resmi evi olmuştu. “Babam araba tamircisi falan olacağımı sanıyordu, ve hiçbir şekilde başarılı olamayacağıma da,” diyordu Lucas.

Arabası George’a bir kimlik duygusu verdi. Her gece, yan çubuk destekli, üstü açık Fiat ile birlikte dışarı çıkıyor kendi gibi olan hız tutkunlarıyla birlikte Modesto sokaklarında turluyordu. “Hayatımın yaklaşık 4 yılı boyunca, hafta içi hergün, öğlen saat 3 ile gece 1 arası sokaklarda, bir aşağı bir yukarı geziyordum,” diyor Lucas.
Çoğu geceler arkadaşlarıyla, Yuvarlak Masa adındaki bir hamburgercide buluşuyordu. Uyum sağlamak için gayretli olan George Jr, onlar gibi giyiniyordu. Saçlarını arkaya yatırıp, eski bir kot ve mavi bir ceket giyiyordu. Kısa zamanda grubun maskotu oldu. Bazı zamanlar Yuvarlak Masa’ya, çıkacak bir kavga için yem olarak gönderiliyordu. Deri ceketli Faros gibi çeteler onu hemen çevreliyorlar ancak bir süre sonra, köşede onları bekleyen koskoca bir grubun olduğunu görüyorlardı. “Hep başımın belaya girmesinden korkuyordum,” diyor Lucas. Daha sonra itiraf ettiğine göre hayatının en başı boş zamanlarıydı. “Tam bir baş belasıydım,” diyor, “Hep kötü olanlarla takılıyordum.”

George Jr için arabalar, Modesto’nun tekdüzeliğinden bir kaçış olmuştu. Kaliforniya’daki yarışları takip etmeye başlamıştı. İlk başlarda, servis bölümünde işe başladı, başka sürücülerin arabalarına bakıyor, onların ayarlarını yapıyordu. Ancak kısa süre sonra kendisininde yarışmak istediğini farketti.

Modesto’daki Yabancı Araba Servisi’nin arkasındaki go-kart pistinde, arabasını yüksek hızda kontrol etmeyi öğrendi. Fiat marka arabanın ve sürücüsünün ağırlıklarının az oluşu, onlara diğer güçlü arabalar karşısında bir avantaj sağlıyordu. Los Angeles’da 21 yaşın altında resmi yarışlara girmek yasaktı. Ancak kısa zamanda George, eyaletin başka açık alanlarında gayri resmi yarışlar düzenlendiğini öğrendi. Buralardaki yarışmalarda birçok ödüller kazandı.

Akademik başarısızlığını, arabalarla olan başarısı ile telafi ediyordu. Lucas ne Modesto Ortaokulu’nda ne de Thomas Downey Lisesi’nde başarılı olabilmişti. IQ’su 90 civarlarında seyrediyordu. “Okulda hiç bir zaman o kadar iyi olmadım. Hızlı okuyan dediğiniz türden değildim. İmlam kötüydü, matematiğim tam bir felaketti,” diye itiraf ediyor Lucas. “Kendimi akademik olarak hiçbir zaman başarılı bulmadım.”
İlgisizliği durumu daha da kötüleştiriyordu. Son sınıf olarak bir D öğrencisi olarak değerlendiriliyordu. Mezuniyeti yaklaştıkça, korkunç bir hayal kırıklığına doğru yaklaşıyordu. Hem beklentileri olan, onunki gibi bir babayı hayal kırıklığına uğratmak hem de bütün geleceğini tehlikeye etme bakımdan bütün kararlar o sınıfın içinde alınacaktı.